018
— Mijn sieraden… ze zijn verdwenen. Ik stond roerloos voor het antieke sieradendoosje op het tafeltje in de salon. Het was leeg. Helemaal leeg.
018
— As minhas joias… desapareceram. Fiquei imóvel diante do antigo porta-joias sobre a pequena mesa da sala. Estava vazio. Completamente vazio.
016
— I miei gioielli… sono spariti. Rimasi immobile davanti all’antico portagioie appoggiato sul tavolino del salone. Era vuoto. Completamente vuoto.
011
—Mis joyas… han desaparecido. Me quedé inmóvil frente al antiguo joyero colocado sobre la pequeña mesa del salón. Estaba vacío. Completamente vacío.
022
— Mes bijoux… ils ont disparu. Je restai immobile devant le coffret ancien posé sur la petite table du salon. Il était vide. Complètement vide.
013
Mas quando reparou numa pequena marca em forma de estrela atrás da orelha da nossa filha, deixou cair as flores. — A minha irmã tinha exatamente a mesma....
0200
Era felicissimo. Poi vide la piccola voglia a forma di stella dietro l’orecchio di nostra figlia. Il mazzo gli cadde dalle mani. — Mia sorella aveva lo stesso.
0100
Estaba feliz hasta que vio una pequeña marca con forma de estrella detrás de la oreja de nuestra hija. El ramo cayó al suelo. — Mi hermana tenía...
0106
Estava radiante. Mas quando reparou numa pequena marca em forma de estrela atrás da orelha da nossa filha, deixou cair as flores. — A minha irmã tinha exatamente.
082
Levava-lhe um café, conversávamos alguns minutos e depois seguia para o trabalho. Uma manhã encontrei-o com um cartaz: «Casa comigo. Só me resta um mês de vida.