Yağmur, eski kafenin camlarına acımasızca vuruyor, loş ışıklarla aydınlanan sokağın görüntüsünü bulanıklaştırıyordu. Marco, her zamanki köşe masasında oturuyordu.
Buz gibi kasım rüzgârı, bomboş sokakları acımasızca kırbaçlıyor, az sayıdaki yoldan geçenleri yüzlerini paltolarının yakalarına saklamaya zorluyordu.
Der eisige Novemberwind peitschte gnadenlos durch die verlassenen Straßen und zwang die wenigen Passanten, ihre Gesichter tief in den Kragen zu vergraben.
La pluie frappait sans pitié les vitres du vieux café, brouillant les contours de la rue faiblement éclairée. Marco était assis à sa table habituelle, dans le coin.
Le vent glacial de novembre fouettait sans pitié les rues désertes, obligeant les rares passants à enfouir leur visage dans le col de leur manteau.
Дождь безжалостно бил по стеклам старой кофейни, размывая очертания тускло освещенной улицы. Марко сидел за своим привычным угловым столиком.
Ледяной ноябрьский ветер безжалостно хлестал по пустынным улицам, заставляя редких прохожих прятать лица в воротники. Девятилетняя Мия стояла у ярко освещенной
Ветхая вывеска художественной лавки «Уютный уголок» жалобно скрипела на ноябрьском ветру. Старик Элиас пересчитывал жалкую горстку монет, с горечью понимая
Le nuvole plumbee incombevano pesanti sui grandi cancelli in ferro battuto dell’antica tenuta, annunciando una tempesta imminente. La piccola Elisa, dieci
La pioggia batteva senza pietà sui vetri della vecchia caffetteria, confondendo i contorni della strada debolmente illuminata. Marco era seduto al suo