Sonbahar rüzgârı, Milano’daki parkın yollarında kuru yaprakları savuruyordu. Marco, şirketinin giderek derinleşen krizini düşünerek aceleyle arabasına doğru yürüyordu. Öylesine dalgındı ki, kaşmir paltosunun cebinden cüzdanının düştüğünü bile fark etmedi.
“Signore! Bekleyin, bunu düşürdünüz!” diye arkasından ince bir çocuk sesi duyuldu.
Marco dönüp baktı.
Karşısında yaklaşık yedi yaşlarında küçük bir kız duruyordu. Kocaman kahverengi gözlerinde korkudan eser yoktu; yalnızca içten bir kararlılık vardı. Elinde onun deri cüzdanını tutuyordu.
Adamın yüzü yumuşadı, dudaklarında sıcak bir gülümseme belirdi.
“Teşekkür ederim, küçük hanım,” dedi ve dürüstlüğüne karşılık ona para vermek için cüzdanını açtı.
Tam o anda ani bir rüzgâr, cüzdanın bölmelerinden birini araladı ve eski, biraz yıpranmış bir Polaroid fotoğraf ortaya çıktı. Fotoğrafta genç bir kadın vardı.
Küçük kız fotoğrafı görünce olduğu yerde donup kaldı. Eli tereddütle resme doğru uzandı.
“Bu benim annem…” diye fısıldadı, uzun boylu yabancıya şaşkınlıkla bakarak. “Sizde annemin fotoğrafı neden var?”
Marco’nun kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.
Sokağın gürültüsü bir anda kayboldu, yerini çınlayan bir sessizlik aldı. Marco dizinin üzerine çöktü ve çocuğun yüzüne dikkatle baktı.
Aynı gözler.
Kaşlarının aynı inatçı kıvrımı.
“Annenin… annenin adı ne?” diye sordu, sesi titreyerek.
“Anna,” dedi küçük kız sade bir şekilde.
Marco’nun etrafındaki dünya durdu.
Anna.
Sekiz uzun yıl boyunca umutsuzca aradığı kadın. Korkunç bir hata ve kendi gururu yüzünden ondan ayrılmıştı. Bu fotoğrafı, hayatının en büyük aşkından ve en acı kaybından kalan tek hatıra olarak saklamıştı.
“Lütfen,” dedi sessizce, gözyaşlarını zor tutarak. “Beni ona götür.”
Sadece birkaç sokak yürüdüler ve küçük bir çiçekçi dükkânının önünde durdular. Tezgâhın arkasında bir kadın buket hazırlıyordu.
Kapıdaki zilin sesini duyunca başını kaldırdı.
Çiçekler ellerinden kayıp yere saçıldı.
Ayrılık yılları yüzünde izler bırakmıştı, ama Marco için o hâlâ aynı kadındı.
“Merhaba, Anna,” dedi ona doğru bir adım atarak. “Sizi bir daha asla bırakmayacağım.”
Küçük kız, gülümseyerek bir annesine bir de yabancı adama baktı.
O serin sonbahar gününde, aynı kaderin kaybolmuş iki yarısı sonunda yeniden bir bütün oldu.
